Hazret-i Mevlâna’yı Anma ve Vuslat yıldönümü törenleri her yıl 7-17 Aralık tarihleri arasında gerçekleştirilmektedir. Şeb-i Arus, düğün gecesi demektir. Yaşamını "Hamdım, piştim, yandım" sözleriyle özetleyen Mevlâna 17 Aralık 1273 günü Hakk'a yürümüştür. Mevlâna ölüm gününü yeniden doğuş günü olarak kabul ediyordu. O öldüğü zaman sevdiğine, yani Allah'a kavuşacaktı. Onun için Mevlâna ölüm gününe düğün günü veya gelin gecesi manasına gelen "Şeb-i Arûs" diyordu ve dostlarına ölümünün ardından ah-vah edip ağlamayın diyerek vasiyet ediyordu. “Ölüm günüm, düğün günümdür” tabirini kullandığı için anma törenleri, düğün günü ya da vuslat günü manasına gelen “Şeb-i Arûs“ olarak adlandırılmaktadır.

İçi boş,benzi sararmış, ona āşıktır māye,
Derd-i hicrān ile inler eder âh leylâye.
Arzeder hıçkırarak aşkını hep mevlâye,
Bak neler söyletiyor Hazret-i Mevlânâye!

TRT Eski Müdürlerinden Sn. Cafer DEMİRAL'den dinlediğim gülümseten bir olayı sizlere aktaracağım. Mustafa Nafiz Irmak bildiğiniz gibi önemli bir şairimizdir. Irmak, musikimize de çok güzel besteler kazandırmış bir bestekârımızdır. Bu bestekârımız beş parasız yaşamış ve yine beş parasız bir şekilde darülacezede hayatını kaybetmiştir.(diğer pek çok bestekarımız gibi)Ömrü fakirlik içerisinde ve imkânsızlıklarla geçmiştir. Bir gün Nafiz IRMAK, Alaeddin YAVAŞÇA'nın muayenehanesine gider. Alaeddin YAVAŞÇA'nın eline bir kâğıt tutuşturuverir. Kağıttaki notta şu yazmaktadır:

Size bu yazımda yasaklı bir şarkının hikâyesini anlatacağım. 

Bu imtidâd-ı cevre kim bahtın şitâbı var
Mihnet-medâr olan feleğe intisâbı var
Eyler nesîm-i subhu bize gird-bâd-ı gam
Bu rûzgâr-ı bî-mededin inkılâbı var